مریم عابدی، در تازهترین نمایشگاه خود با عنوان «سونات بیستون» در گالری اعتماد، ما را به تماشای روایتی از فرم در فضایی سربسته فرا میخواند که هفت سال در پرداخت آن کوشیده است.
این آثار در دو طبقه قرار داده شدهاند و هم در قالب بوم و هم در قالب حجم به نمایش درآمدهاند. ویژگی برجستهی این آثار نگاه متفاوت به کاربریهای بوم و ابزارهای نقاشی در شکلهای متعارف آن است.
مریم عابدی که ابتدا کار خود را با نقاشی فیگوراتیو آغاز کرد، دربارهی تغییر سبک هنری خود میگوید: «فیگوراتیو کار کردن امکانات وسیعی را به من میداد که در عین حال میتوانست سدی برای اولویتهای جدیدم شود. یکی شدن با کار یا همان بخشی از فرایند اثر شدن، همراه با متریال شدن، تجربه و زندگی کردن از خلال اثر هنری کمکم برایم بیش از بازنمایی فیگوراتیو اهمیت پیدا کرد»
آنچه «سونات بیستون» به آن میپردازد، دغدغهی اصلی یک هنرمند است که همانا کوشش برای به چالش کشیدن فرمهای متعارف و بازیگوشی در استفاده از بافتهای متنوع است. گویی که روایت فرمها، بیگانه با تاریخ ما انسانها نیست و چنانچه در بیانیهی اثر میخوانیم «همیشه امید به پشتیبانی انسان همچون روزنهی نوری کتیبههای تاریخ را در مینوردد و وارد صحنه میشود. امیدی که ناظر بر سدهای زنگار گرفته و بیثباتی به رنگ خون گرفتهی سرگذشت انسان است».