نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

بربادرفته

مدتی است پویا آریان‌پور پروژه‌های تجسمی خود را در قالبی متفاوت و در فضایی خارج از گالری ارائه می‌کند. نماش جدید او با عنوان «بربادرفته» که در محل ساختمان قدیمی کارخانه قند کهریزک برپا شده است نیز در ادامه فعالیت‌های اخیر این هنرمند است.
این نمایش شامل دو اثر مجسمه و چیدمان است که در دو سالن مجزا جانمایی شده‌اند. چیدمان اول، حجم‌های معلق آینه‌کاری‌شده‌ای هستند که از سقف آویزانند. آن‌ها می‌توانند تداعی‌کننده‌ی شئ‌ای سیال در باد باشند. در فضای دیگر این مکان، مجسمه‌ای آهنی با فرم‌های هندسی قرینه و مشابه قرار دارد. آریان‌پور یک هفته پس از به‌نمایش‌درآمدن آثارش، کارگاهی آموزشی با نام هنر مکان‌مدار برگزار می‌کند. او در آن کارگاه به تاریخ هنر مکان‌مدار و چگونگی شکل‌گیری این پروژه می‌پردازد و توضیحاتی درباره اهمیت مکان در نمایش اثر می‌دهد.
شاید بهتر باشد در این‌جا به دو مفهوم فضا و مکان – space & place – اشاره شود که از اهداف اصلی هنرمند است. فضا بیشتر مربوط به ادراکات حسی است که تناسبات، ابعاد و اندازه‌ها، رنگ، متریال به‌کاربرده‌شده و صدا را در بر می‌گیرد و مکان، تجربه، دانش و برداشت انسان از فضا را شکل می‌دهد. این غریزه انسان است که تمایل دارد تا فضا را به تصرف درآورد و از آن خود کند، و نسبت به آن ایده‌ای را اجرا کند و به این صورت به آن مکانیت بدهد. مقدار زیادی از پیدایش مکانیت مرتبط با استعداد فضایی آن‌جاست، که این ویژگی مستقل از خصوصیت‌های فیزیکی محسوب می‌شود که معمار آن را طراحی کرده است. پویا آریان‌پور ایده‌هایش را سوار بر معماری تاریخ می‌کند و با تغییر کاربری، ذهنیتی جدا از معمار خالق آن مکان ایجاد می‌کند.
آریان‌پور با به‌نمایش‌درآوردن آثارش در فضایی خارج از گالری، اهمیت فضا در خوانش اثر هنری را یادآور می‌شود. انتخاب بسترهای این چنینی در موقعیت کنونی نشان از اراده هنرمند برای به عینیت رساندن ایده‌های بزرگش دارد.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار