نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

گیاهان در امتداد

آثار کسری گلرنگ طراحی‌های دقیقی از گیاهان و گلدان و اشیا است. او با خلق فضایی پر از جزییات بیننده را به قابش نزدیک می‌کند. مخاطب با دقیق‌شدن به ابژه‌ای کم‌اهمیت (گیاهان نسبت به سوژه‌ی انسانی) با اثر وارد ارتباط می‌شود که گسست از آن منوط به چشم دوختن به قاب دیگری است.

در اواخر قرن پانزدهم میلادی، طبیعت بیش از قبل مورد توجه هنرمندان قرار گرفت، گویی یافتن سوژه‌ی گیاهی چون موجی هنرمندان را با خود همراه می‌کرد. آلبرشت دورر و هنرمندان دیگری گیاهان را دست‌مایه‌ی طراحی‌های خود قرار دادند و البته، نیاز روز‌افزون و پیشرفت‌های علمی در زمینه‌ی زیست‌شناسی عامل دیگری برای ترغیب هنرمندان به طراحی و طبقه‌بندی گیاهان بود.

فضایی که گلرنگ در مجموعه‌ی «گیاهان در امتداد» به تصویر می‌کشد، گویی امتداد همان سنتی است که هنرمند با سوژه‌ی نویافته‌اش مشغول بوده. اما آن‌چه که ماهیت آثار گلرنگ را از پیشینیان جدا می‌کند، حضور کم‌رنگ انسان در آثار است. قرارگرفتن گیاهان درون گلدان یا جامی بر روی میز و یا کنار دسته‌ی دیگری گیاه، ردی از حضور انسان را به خاطر می آورد.

انسان برخلاف سنت نقاشانه در تاریخ هنر به حاشیه رانده شده و گیاهان حاکمان سربلندی به نظر می‌رسند. این پرداخت با جزییات به گیاهان در دورانی که طبقه‌بندی و اهداف علمی زیست‌شناسی به وسیله‌ی طراحی‌کردن موضوعیت خودش را از دست داده، و هم‌چنین گرفتن رنگ از گیاه به همراه المان‌هایی چون زیرسیگاری، گیاه درحال پلاسیدن و گربه‌ی لمیده در سایه‌ی گیاه به همراه حذف عنصر ملموس انسانی، آثار ارائه شده را بیشتر درگیر ملال روزمرگی و نمایشی از انزوا می‌کند.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار