نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

چیزی به نام داستان بزرگ وجود ندارد

نمایش فعلی سیامک فیلی‌زاده در گالری ایران‌شهر تحت عنوان «چیزی به نام داستان بزرگ وجود ندارد» در ادامه‌ی شیوه‌ی تفکر او در عکاسی دست‌کاری‌شده قرار می‌گیرد؛ شیوه‌ای از تولید تصویر که با عکاسی صحنه‌پردازی آغاز می‌شود و با قرارگیری اجزای دیداری در کنار یک‌دیگر به عنوان کلیت واحد ارائه می‌شود.
فیلی‌زاده در این پروژه نظر خود را به درهم‌شکستن کلان روایت‌ها معطوف می‌کند. سیمای روایت را تغییر می‌دهد و سعی می‌کند از دل جزئیات مفهومیِ موجود، کلان روایت را تعریف کند؛ جزئیاتی که با ارجاعات مفهومی به کیش و مشتقات آن و هم‌چنین رویدادهای سیاسی اجتماعی می‌پردازند. هنرمند در این تصاویر به آشفتگی جامعه که خود نیز بخشی از آن است دامن می‌زند و این آشفتگی را کنترل‌شده و در جریان ایده‌ی اصلی خود بازتعریف می‌کند. ارجاعات دیداری در برخی از این تصاویر به سنت پروژه‌ی قبلی او به نگارگری و چندوجهی‌بودن پرسپکتیو آن اشاره دارد؛ تمثالی که می‌توان آن را به مثابه برخوردی دیداری و نیز مفهومی از تصویر نوین ایران مشاهده کرد.
اگر تصویر نگارگری به موضوعات عرفانی و بعضا معنوی در ارتباط با فضاهای نمادمحوری هم‌چون باغ و معماری می‌پردازد، تصاویر فیلی‌زاده با الهام از پرسپکتیو چندوجهی این شکل از پرداخت تصویری موضوعاتی را بیان می‌کند که در جهان مادی به مسائل اجتماعی تبدیل شده‌اند و در ارتباط با محیط‌های شهری و بعضا مدرن معنا پیدا می‌کنند.
پرداخت این دست از تصاویر با تکثر و حجم دیداری آن کاری سخت و طاقت‌فرسا است و هم‌چنین می‌تواند همانند راه رفتن بر روی لبه‌ی یک تیغ باشد، کاری که فیلی‌زاده آن را به خوبی اجرا کرده است و چفت و بست‌های آن را محکم کرده است. این شیوه از اجرای کم‌نقص به او این اجازه را می‌دهد تا با چاپ‌های وسیع در ابعاد بزرگ مخاطب را در جلوی تصویر خود میخ‌کوب کرده و به جزئیات دیداری و مفهومی تصاویر وارد کند.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار