نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

پروژه‌ی میراث صنعتی

در سوله‌های کارخانه‌ای خارج از شهر، نمایشگاهی از چیدمان تجسمی بیست‌وهشت هنرمند به کوشش پویا آریان‌پور و آوا شیرجعفری برگزار شده‌است. آثار با توجه به سیزده سایت مختلف در کارخانه هم‌چون سالن تولید، رزین‌سازی، خشک‌کن، اقامت‌گاه کارگران و…. تعریف و از میان پروپوزال‌های متعدد انتخاب و پذیرفته شده‌اند.
کار در سوله‌ها منجر به اجرا و ساخت‌وسازهایی در ابعاد بزرگ شده و تاریکی فضا و شب‌های طولانی امکانی برای ارائه‌ی آثار با نورپردازی خاص یا استفاده از تصاویر پروجکت‌شده به وجود آورده که به ویژگی بصری آن‌ها افزوده است. کلیت نمایشگاه در فضای روبه‌زوال و نیست‌شده‌ی کارخانه در کنار آن‌چه از آن به جای مانده، سعی در نمایش زیستی نو در این فضا دارد و پروژه‌ی میراث صنعتی عنوانی کامل برای معرفی پروژه است.
بی‌شک برگزاری نمایشگاه در بستر برجای‌مانده از کارخانه، فضایی متفاوت با پتانسیل بصری خاص به وجود آورده که در روزگار بی‌رونق تجسمی امروز، قابل تأمل و ارزشمند است. اما گستردگی فضا و تعدد آثار (چهارده پروژه مستقل با کانسپتی مجزا) در عین نقطه‌قوت، پاشنه آشیل آن هم هست که حتی با وجود نقشه‌ی راهنما هم فضایی گیج‌کننده دارد و حضور هدایت‌کنندگان حسی مانند ورود به رستوران‌های بورژوایی به آن داده که با فضای کارخانه‌ و ایده‌ی اجرایی آن ناهمگون است.
اما سوال پیش‌آمده آن است که آیا همه آثار در غالب بیانیه‌ی ارائه شده جای می‌گیرند؟ و آیا حضور در فضایی غیر از گالری به همه‌ی کارها چیزی افزوده و یا در برخی صرفاً جنبه تزیینی پیدا کرده است؟

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار