نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

نمایشگاه گروهی رزونانس

نمایشگاه عکس رزونانس، نمایشگاه قاب‌هایی است که در موضوع تک افتاده‌اند؛ پرتره‌هایی که نور در ساخت استحاله در آن‌ها نقش جدی‌ای ایفا می‌کند، منظره‌ها محو شده‌اند و اشیاء بی‌جان اغلب از اتمام یک ماجرا حرف می‌زنند که بعضی از آن‌ها در طول تماشا در چیدمان و اندازه متفاوت دیگری دوباره ظاهر می‌شوند، فریم‌های بدون قابی که مرموزانه و سمجانه با تکرار گه‌گاه خودشان را به رخ می‌کشند.

تمرکز نمایشگاه آن‌طور که در استیتمنت توضیح داده شده بر روی به حاشیه راندن موضوع است. این امر پتانسیل‌های معنایی جدید هر تک‌عکس را که می‌توان بدون پیش فرض‌های داده شده بدان دست پیدا کرد مورد هدف قرار می‌دهد. مواجهه در این صورت در بیشترین فاصله از نیت هنرمند قرار می‌گیرد. اثر در این برخورد، گویی مستقل‌تر از پیش توانایی حرف زدن پیدا می‌کند و ذهن فعال مخاطب می‌تواند به صداهایی گوش دهد که در چهارچوب‌های شخصی خود بیشتر می‌گنجد. با این حال، تا زمانی که ساخت این شکل از برخورد خود موضوع نباشد، خطر آن به وجود می‌آید که حتی خود هدف هم به راحتی به حاشیه رود.

جداشدن عکس‌ها از بستر اصلی و کنار هم چیدن دوباره آن‌ها به منظور ساخت روایت جدید، به پراکندگی مشهود و در عین‌حال برساختن مشهود معنای جدید احتیاج دارد تا تخیل مخاطب هرچه‌قدر آزدانه، اما هدایت شده حرکت کند. رهاکردن هر موضوعی ممکن است اثر را صرفا به فیگور و کارت پستالی برای هدف تبدیل کند، نه یک فرآیند و سوژه‌ای تاثیرگذار. این‌که نمایشگاه تا چه اندازه به اهداف خود نزدیک شده را می‌توان از بررسی همین ویژگی‌ها ارزیابی کرد.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار