نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

نقاشی‌های داوود زندیان

روایتی از گذشته‌ی خاموش را شاید بتوان اولین نمود معنایی آثار داوود زندیان در نمایشگاه اخیرش بیان کرد؛ نقاشی‌هایی که با مهارت تکنیکی بالایی در ابعاد بزرگ، به وسیله‌ی رنگ‌روغن و قلم‌مو بر روی بوم و مقوا اجرا شده‌اند، آثاری که هم‌زمان در آن‌ها مشخصه‌های فرمیِ ژانرهای مختلف هنری دیده می‌شود و از طریق کلاژهای نقاشانه در ساختار کلی کار او شکل گرفته‌اند. داوود زندیان در پرداختن به عناصر کارش و استفاده از رنگ، دو برخورد آبستره و بازنمایانه را به کار می‌برد. گاهی بخشی از نقاشی را با رنگ‌های ضخیم کامل می‌کند و در عین‌حال می‌گذارد قسمت‌هایی از تصویر هم اتفاقی و بداهه شکل بگیرد و تا اتمام کار نیز آن را حفظ می‌کند.
ساختن فضاهای نوستالژیک دوران مدرن از ویژگی‌های تصویری کار زندیان است که در این مجموعه با استفاده از موضوعات و خاطرات مربوط به دوران پهلوی دوم به بیان موضوع خود پرداخته است. شروع کار او در سال‌های آغازین دهه چهل و با نقاشی قهوه‌خانه‌ای بوده است. گرچه آثاری که از زندیان نمایش داده شده از حیث موضوعی و تکنیکی فاصله زیادی با فرهنگ تصویری نقاشان قهوه‌خانه‌ای دارد، اما می‌توان حدس زد که این پیشینه در گرایش او به سمت رئالیسم جادویی بی‌تاثیر نبوده است. این نمایشگاه می‌تواند کیفیت نقاشانه‌ی هنرمند با تجربه‌ای که در آستانه آغاز دهه هفتاد زندگی خود است را به شکلی موثر نشان دهد و برای بیننده تجربه‌ی بصری جذابی را به همراه داشته باشد.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار