نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

ناتور

خط به خط، سیاه با سیاه، سفید و صیقلی، رها و آراسته، زنده و محکم و خیلی چیزهای دیگر را می‌شود پس از نظرکردن به تابلوهای نفیسه صدیقی گفت و شاید نوشت، اما آن‌چه نمی‌شود گفت و نوشت دوام تاثیری است که کارهای نفیسه صدیقی بر نظر ما درباره هنر می‌گذارد.

هجوم بی‌امان گیاهان در طراحی‌ها قدرت چاپ‌های اکسپرسیونیست‌های آلمانی را مجسم می‌سازند. همان‌طور که چهره و بدن انسان در آن سیاه و سفیدها رونمایی از رنج و لذت انسان بود، گیاهان مخلوط و مقطوع در یکدیگر نیز لایه‌برداری از انرژی و انسداد گیاهان هستند. چه بسیار زمان که ما میان بوته‌های پرپشت بوده‌ایم و چه بسیار زمان که ما میان جنگل‌های انبوه بودیم و درخت بود و درخت، اما هیچ زمان راز گیاهان، عمق طبیعت، شعر زندگی را درنیافتیم. حال این گیاهان مصنوع‌شده به صناعت طراحی از راهی دیگر راز، عمق و شعر می‌آموزند که چه دیدیم و باید ببینیم و بیش از درخت باید جنگل را دید، بیش از کلمات باید شعر را دریافت و پیش از ظاهر معنی یا همان راز را دریافت.

این سخنان البته کارهای صدیقی را در رسته‌ی عرفان نمی‌گذارد، بلکه می‌خواهد با آن‌چه که می‌بیند و قابل مشاهده است هم‌پیمان شود و همراه، رقصیدن آرام شاخه‌ها را گرامی بدارد و هنر و هنرمند و کار هنری را در وحدتی هم‌چون وحدت طبیعت گرد آورد. طراحی که می‌رود تا آستانه‌های هنر و طبیعت را به هم نزدیک کند.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار