نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نگاه هنرمند

مهدی وثوق‌نیا

اواخر دهۀ شصت که به عکاسی علاقه‌مند شدم گرایش رایج در عکاسی ایران، عکاسی «مستند اجتماعی» بود که بیش از هر چیز نتیجۀ عبور ایران از انقلاب و مواجه‌اش با جنگ بود. این شاخه‌ از عکاسی که امروزه بیشتر بار آن بر دوش عکاسان فتوژورنالیسم قرار گرفته تاکنون کمتر دچار دگرگونی شده‌است؛ اما شکل‌گیری رشته عکاسی در دانشگاه و ورود فارغ‌التحصیلان آن در دهۀ هفتاد رفته‌رفته «عکاسی هنری» را که گذشتۀ گسسته و کم‌رنگی داشت مورد توجه قرار داد که حاصل آن‌را می‌توان در سالانه عکس ایران و نمایشگاه‌های عکس آن سال‌ها دنبال کرد. در آرامش نسبی دوران پس از جنگ عکاسان بیشتری از بازنمایی صرف فراتر رفته و در پی یافتن سویه‌های شخصی در آثارشان تجربه‌های نو را آزمودند که این تلاش تا امروز ادامه دارد. با این نگاه علیرغم نبود حمایت‌های نهادی به‌جا،‌ می‌توان موقعیت امروز عکاسی ایران را رو به جلو ارزیابی کرد که بخش اصلی آن مدیون دسترسی گسترده به منابع اطلاعاتی به روز، فضاهای آموزشی و البته حمایت‌های شخصی علاقه‌مندان عکاسی است. این حرکت پیش‌رونده را می‌توان در افزایش گالری‌های تخصصی عکاسی نسبت به گذشته، چاپ کتاب‌های آثار عکاسان و کتاب‌های عکاسی و معرفی آثار عکاسان ایرانی در مقیاس‌های گستردۀ جهانی پیگیری نمود. از این‌رو اگرچه جامعۀ عکاسی ایران راه زیادی در پیش دارد، از دیدگاه من در مسیر درستی گام برمی‌دارد.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار