نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

مستوری

«زیبایی شگفتی تکامل گل‌هاست تا موجودات دیگر را اغوا کنند و در این جذبه با استفاده از آن‌ها تولید مثل و تکثیر کنند، پژمرده شوند و دانه‌هایشان را پنهانی به زمین بسپرند، تا باز از نو در تاریکی فرو شوند و از عمق سیاهی در دل نور سر برآورند.»

در دنیای بسط‌یافته‌ی بین‌رشته‌ای هنرمند، گل‌ها یک فرآیند‌ند. فرآیند گل و اجزای گل، هر دو در یک تدوین موازی در کل نمایشگاه تقطیع شدند. او انگار لحظات تقطیع شده‌ی فرآیند را، گاه مانند فرگمنتالهایی در دل روزمره‌ی زندگی یافته و بازتولید می‌کند و گاه در دل زندگی، خودش تولید می‌کند و با در کنار هم نهادن این تکه‌ها تصویر و مختصاتی از کل ناپایدار و چرخه‌محور این سیستم ارائه می‌کند. نگاه او به گل، به مثابه‌ی فرم یا پترنی برای استفاده در صنعت مد یا سوژه‌ای برای طراحی نیست. او مثل یک گیاه‌شناس به مطالعه و آرشیو و ساخت بخش‌بخش ساختمان گل‌ها می‌پردازد. در بخش ابتدایی انگار زیر لنز میکروسکوپ تماشای او بین گرده‌ها و پرچم‌های زاینده قرار می‌گیریم. و بعد به طبقه‌‌ی بالا که می‌رویم، ما هم از ویزور میکروسکوپ از نو به تماشا می‌نشینیم. به اتاق که می‌رویم، پشت لنز دوربین او مقابل لحظات کشف فرگمنتال‌های مد در بین لباس‌‌های و ژست‌ها هستیم. بعد از شگفتی قبلی روبرویی با گل‌ها، می‌رسیم به مطالعات طراحانه‌ی او از موجودات دیگر اغواشده در چرخه؛ میمون‌هایی سراسر چشم ‌شده و کیفور. تکه‌تکه همه‌چیز آرشیو می‌شود و از دل آن‌ها انتخاب‌هایی برای تولید احجام انجام می‌شود؛ کله‌ها و کلاه‌ها.

در بخش دیگر به اتاقی اغواکننده، موسوم به اتاق پرو، با تکه‌های آینه‌ی پخش‌شده در پوشش ارغوانی دیوارها وارد شده و از عمق سیاهی با بازتاب‌ نور تصاویر خودمان مسحور می‌شویم و چرخه‌ی شگفتی و زیبایی از نو آغاز می‌شود. در آخرین بخش انگار تمام این چرخه در عمارتی متروک با کلاه‌های پرچم و کلاله در نمایشی یک‌باره بازتولید و ثبت و ضبط می‌‌شوند و آرشیوی از آن به معرض نمایش درمی‌آید. سکون و فضای خالی میانه‌ی این اتاق خود بازتابی از آن فضای متروکه است. انگار فضاهای نمایشگاه نیز گاه زاینده و گاه پژمرده و گاه اغواگر انتخاب شده‌اند.  

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار