نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

مدیحه

بعد از مد‌‌ت‌ها رخوت حاصل از پاندمی، انگار فضای هنری کم¬کم جان تازه¬ای گرفته و اتفاقاتی در نمایشگاه-ها رخ می¬دهد. یکی از آن‌ها نمایشگاه حسین طادی در گالری والی است. وقتی در بدو ورود با اثری مواجه می¬شوی که نمی¬توانی ابعاد آن را تخمین بزنی، تنها همین موضوع خواب را از سرت می¬پراند؛ اثری درخودفشرده که فضای گالری را به کل اشغال کرده و می¬خواهد بیننده¬ی غافل‌گیرشده را به بیرون پرتاب کند.
حسین طادی که سال‌هاست طراحی را به عنوان رسانه‌ی خود برگزیده است، ارزش خط را می¬شناسد و بر ویژگی¬های معاصر طراحی آگاه است. او با بهره¬گیری از طراحی به عنوان یک رسانه‌ی بی¬واسطه و جسور و قابل تلفیق با چیدمان، جان بی¬قرارِ اثرش را بیشتر نمایان می¬کند. خطوط مواج و ریتم¬های پیچ‌درپیچ آن با عصیان¬گریِ چیدمان هم‌گونی دارد.
طادی در این اثر به چهره توجه دارد؛ چهره¬هایی چند وجهی، تکثیرشده و بی¬روح که به واسطه‌ی نوع چیدمان پیدا و پنهان¬اند، آدم‌هایی روی هم تلنبار، درهم‌تنیده و فشرده، جهانی که در آستانه‌ی انفجار است.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار