نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

دو مجموعه از آثار داوود امدادیان

داوود امدادیان هنرمند شناخته‌شده‌ای است که در سال ۱۳۴۹ از دانشکده هنرهای تزئینی تهران فارغ‌التحصیل و با بورس مطالعاتی یک‌ساله عازم پاریس شد و تا زمان فوتش (۱۳۸۴) در همان‌جا مشغول به کار و زندگی بود. گالری‌های بسیاری در فرانسه میزبان آثار او بودند و از دهه هشتاد به بعد در ایران نیز آثارش بارها به نمایش درآمد.

از این  هنرمند آثار فیگوراتیو و طبیعت بی‌جانی نیز در دست است، اما عمده شهرت او برای نگاه عمیق به طبیعت بود. داوود امدادیان با تامل در طبیعت، سویه‌ی شاعرانه و شکوهمندی را از دل طبیعت بازنمایی می‌کرد. درخت در آثار او جایگاه ویژه ای دارد؛ درختانی چون صخره‌های بزرگ که گاهی تن به سوررئالیسمی غریب می‌دهند، گویی در این جهان حضور ندارند.  نزدیک به ۲۵ سال نقاشی درختان هویتی تازه به درخت می‌دهد. مسئله را از نقاشی فراتر می‌برد و ما را راهی سرزمین اسرارآمیزی می‌کند که گویی مامن همه ما انسان‌ها آن‌جاست. درخت زمینی بارور می‌شود که جهانی بر پایه آن استوار است.

همسر او «سهیلا نیکنام» نقل می‌کند: «همیشه درخت در کارش حضور داشت. درخت در دوره خاصی شروع نشده بود. اما از اواخر دهه هفتاد میلادی داوود شروع کرد به نقاشی درختان مختلف. فقط و فقط درخت می‌کشید. درختانش یک دوره خیلی انتزاعی بودند و شکل ژئومتریک (هندسی) داشتند. رنگ و نور البته همیشه در کارش اهمیت زیادی داشت و با مهارت و ظرافت خاصی به کار می‌رفت.

بازی با رنگ و نور و سایه‌ها در آثارش چنان است که نقاشی‌هایش جان‌دار و ملموس است، حتی اگر حتم داشته باشیم چنین درختانی در طبیعت وجود بیرونی ندارند.

او در عمر پربار هنری‌اش جوایز متعددی کسب کرد که مهم‌ترین آن‌ها جایزه‌ی «بنیاد تیلور» و جایزه‌ی «بنیاد شارل اولمون» فرانسه بود. در زمانه‌ای که نقاشی قصد گفتگو با مخاطبانش را دارد اثار داوود امدادیان مدخلی است برای لذت بردن از امر نگاه کردن.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار