نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

نمیشگاه دهن‌کجی به افلاطون در باب معماری

دهن‌کجی به افلاطون در باب معماری

نمایشگاه «دهن‌کجی به افلاطون» حاصل کار ۲۱ هنرمند نقاش است که هر یک با سبک و سیاق خود دست به بازنمایی فضایی معمارانه زده‌اند. نمایشگاه با بیانیه‌ای از باوند بهپور همراه است  که  آثار را به یکدیگر مرتبط می‌کند.

بیانیه در خوانش آثار برای مخاطب امری مهم جلوه می‌کند که اگر مخاطب خواندنش را از دست دهد تقریبا با اثاری مواجه می‌شود که هر یک تنها معرف سبک و تکنیک هنرمندان آن است. باوند بهپور با نگاهی تبارشناسانه به رابطه‌ی معماری و هنر تجسمی که همراه است با پیشرفت‌های تکنولوژیک، سعی بر آن دارد تا با زدن پلی میان نقاشی و معماری جایگاه تخیل هنرمند نقاش (تجسمی) را ارج نهند و در این بستر معماری را نه مافوق هنرهای تجسمی که  امری نیازمند به این مهم جلوه دهد.

در این نسبتی که بهپور میان هنرهای تجسمی و معماری برقرار می‌کند، دیگر نقاش در مرحله سوم حقیقت افلاطونی نیست، بلکه نقاش در مقام مولد اندیشه است که به ایجاد فرهنگ بصری  دست می‌زند تا معمار در این بستر به تخیل و خلق بپردازد. از این‌رو دیگر معماری امری مافوق تجسمی نیست که حتی می‌توان گفت در شهرسازی امروزی مادون آن هم هست.

فیلیپ جانسن پست‌مدرن می‌گوید: “تمامی معماری پناهگاه است. در واقع هدف کل معماری‌های زیبا، طراحی فضایی است که انسان‌ها را در خودش جای دهد، نوازش کند و تعالی ببخشد.”

بایستی از خودمان بپرسیم مگر هدف نقاشی چه بوده؟ اگر با دیدن نقاشی زیبایی، احساس امنیت، تعالی و نشاط نکردیم پس احتمالا آن را ندیده‌ایم.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار