نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

درگیری با نور

با خاکستری‌های آبگون سیاه عکس‌ها که روبه‌رو می‌شویم، اشکالی باز و بسته با نور نگاشته شدند، و رفته‌رفته مشکوک می‌شویم که پرتوی تابش را دنبال می‌کنیم، یا پرتوی بازتاب را. کدامین پرتوی نور سوژه شده است؟ صداهای همراه قطعه‌ی ساخته‌شده را که می‌شنویم، موج نور تصویر بسط پیدا می‌کند، و ضبط‌‌ و پخشی از بخش دیگر دامنه‌ی موج نور در ذهنمان طنین می‌اندازد؛ نواهایی که یادآور تکاپویمان در تصورکردن به‌هنگام مواجهه با سکوت فضای آسمان پهناور شب و کهکشان است. باز به سیاه‌های چین‌خورده با آن لکه‌های غبار نور خیره می‌شویم و به گیرنده‌ی کاغذی آن موج گاما و ایکس یا آن‌چه بر مای انسان بسته است، در عکس گوش فرا می‌دهیم.

درگیری اولیه‌ی عکاس با کاغذ حرارتی در ضبط نور، گویی باز این طول موج را تا فروسرخ‌ها کش می‌آورد. این ضبط اولیه که در طول زمان به‌واسطه‌ی ماهیت کاغذ حرارتی محوشونده است، از نو دیجیتالایز شده است. یعنی باز هم بازتابی تابیده، و بازتابی برای نمایش مهیا شده است. در آخر، کاغذها گه‌گاه با زاویه‌ای موازی اما کمی اریب، با دقت تمام تمیز بریده شده‌اند و بر سفید پاسپارتو، سیاه قاب‌بندی شده‌اند. انگار شیب‌های اضلاع کاغذ، ما را متوجه مختصات زاویه‌ی پرتو با گیرنده یا دستگاه پخش می‌کنند و صدایی که ممتد پخش می‌شود؛ طول موج‌های بلند و کوتاه و کش‌دار. گیرنده‌های صوتی و تصویری‌مان هم‌کوک می‌شوند و اجرام غیرکهکشانی عکس‌ها در فضای نمایشگاه مختصات کهکشانی به خود می‌گیرند.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار