نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

درباره‌ی گره زدن هوا

وحید حکیم هنرمندی باهوش و تیزبین است. تصویری که او در طول این سالیان می‌سازد، تکرار یک رفتار و برخورد تجسمی را در مسیر کاری‌اش نشان می‌دهد که به روش‌های مختلف و با ظرافت و حوصله‌ی فراوان اجرا شده‌اند. او در جست‌وجوی امکان هم‌آمیزی تجربه زیسته‌ی خود و سنت است. گویی می‌خواهد به جوهر و ذات پدیده‌ها نزدیک شود تا به خلاصه‌ترین حالت ممکن روایتی را بیان کند. او با سازوکاری که از سنت می‌شناسد، عناصر دیداری اقلیم حاشیه کویر هم‌چون دست‌بافته‌ها، طاق گنبدی‌ها و یخچال‌های گنبدی را موضوع کار خود قرار داده و این‌گونه اِلمانی که در سنت تولید شده است را بازنمایی و دوباره تولید می‌کند. نمود این ایده را می‌توان در آثار مختلف این نمایشگاه دید؛ مانند اثری که فرمی دایره‌ای شکل دارد و ایده‌ی آن از دیدن داخل یک گنبد شکل گرفته است.
آثار این نمایشگاه فرم‌های درهم‌تنیده و ازهم‌گشوده را نشان می‌دهد که حاصل کنار هم قراردادنِ نقاطی هستند که بر اثر سوختگی نقطه‌ای بر سطح کاغذ شکل گرفته‌اند. از این بابت تفاوت‌هایی با مجموعه‌های قبلی او دارد و رنگ کنار گذاشته می‌شود. عنوان این مجموعه نیز پیوند معنایی جذابی را به وجود آورده است. موسیقی کلمه‌ای است به زبان سریانی و خود متشکل است از دو کلمه‌ی دیگر: «مو» به معنای هوا و فعل «سقی» به معنای گره زدن. پس موسیقی یعنی گره زدن هوا و اصوات دارند هوا را گره می‌زنند. این توضیح را وحید حکیم در رابطه با ایده شکل‌گیری این مجموعه بیان می‌کند. مفهومی که در راستای فرم تجسمی آثار شبیه به بافتن تار و پود و گره‌خوردن درهم است. هوا هم به منزله‌ی فضای خالی است. انگار تو هیچ کاری نمی‌کنی مگر این‌که خود هوا را گره بزنی و از بطن‌ نیستی چیزی را به‌ وجود بیاوری که قرار است معنایی تولید کند.

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار