نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

خیال سیال

نمایش خیال سیال در گالری آریا همان‌طور که در متن نمایش عنوان شده، به‌دنبال این است که در ساده‌ترین حالت ممکن حرف‌هایش را بیان کند، فارغ از این‌که به این سوال پاسخ دهد که این سادگی‌ برای ما چه‌کاری انجام می‌دهد و لزوماً چرا ارزش محسوب می‌شود؟ می‌توان به این فکر کرد که شاید دست آویختن به گریبان سادگی گاهی از سر ضعف‌هایی است که در کار دیده می‌شوند! کنار هم قرارگرفتن تصویر و متن در ساده‌‌ترین و صریح‌ترین وضعیت‌شان، سمیرا اسکندرفر را به این واداشته است که کارهایش را هایکویی تصویری-نوشتاری بداند و باور دارد میل به حضورشان است که باعث بیرون‌آمدن و لغزیدن‌‌شان از ناکجا به جهان ما شده! از جهانی نامتناهی، به این جهان محدود… و گویا محدودیت‌های همین جهان هم روی کار او تاثیر گذاشته اند… او باور دارد که کارش بر روی مرزها حرکت می‌کند و به درون هیچ‌ محدوده‌ای هم نمی‌افتد. نه تصویرسازی است و نه چیز دیگری. اما به نقاشی بودن‌شان اصرار می‌ورزد، زیرا که باور دارد نقاشی مدیومی شخصی‌تر و هنری‌تر است و بیان‌مندی بیشتری دارد که همین بیان‌مندی باعث شده دست به برون‌ریزی بزند و روایت‌هایی را برای ما نقل کند که الهام‌گرفته از اندیشه‌های دیگران (به گفته خود هنرمند: سهروردی) و ذهنیات خودش هستند.
اما می‌توان سوال پرسید که آیا کارها واقعاً نقاشی‌اند یا تصویرسازی؟ یا که آیا این یا آن بودنش در تحلیل موقعیت واقعاً تفاوتی ایجاد می‌کند؟ و این‌که آیا این درست است که تصویرسازی بیان‌مندی محدودتری از نقاشی دارد و مدیومی کم‌تر شخصی و هنری است؟! اساساً برتری دادن به مدیومی در هنر معاصر می‌تواند جایگاهی داشته باشد؟

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار