نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

به سوی آرمان‌شهر؛ فصل دوم: بهاری که نیامد

نگاه به تاریخ هنر همواره در ساختار آثار بهرنگ صمدزادگان دیده می‌شود. صمدزادگان در مجموعه‌ی اخیرش با عنوان «به سوی آرمان‌شهر؛ فصل دوم: بهاری که نیامد» روایتی از تاریخ سیاسی ایران و موضوعاتی دیگر را با استفاده ترکیب‌بندی آثار تاریخ هنری نقاشی غربی و نگارگری ایرانی شکل داده است؛ رویکردی که در ادامه کارهای چند سال اخیرش دیده می‌شود. شیوه اصلی اجرای آثار او در این مجموعه استفاده از آب‌رنگ با آمیزه‌ای از روش‌های مختلف اجرا در ابعاد نسبتا بزرگ است که در آنها قهرمانی وجود ندارد و همه‌ی عناصر تصویری با انرژی یکسانی خودنمایی می‌کنند و در نگاه نخست جذاب و تاثیرگذار به نظر می‌رسند. اما آیا این آثار تاریخ را روایت می‌کنند؟ بهرنگ صمدزادگان در ابتدای دهه ۸۰ شمسی فعالیت حرفه‌ای‌اش را آغاز کرد و مانند خیلی از هم‌نسل‌های خود از تاریخ برای شرح لحظه حال در آثارش بهره برد. البته فعالیت او به عنوان معلم تاریخ هنر هم در این رویکرد بی تاثیر نبوده است. این آثار بازسازی تاریخی نیستند، بلکه از کنارهم قرارگیری رفتارهای مختلف تکنیکی و نشانه‌های تصویری معاصر و تاریخی شکل گرفته‌اند. اگر بخواهیم طبق ایده‌ی هنرمند آثار را بررسی کنیم، موارد ذکرشده تمامی قابل توجیه هستند. اما زمانی که فارغ از ایده به بررسی آثار می‌پردازیم، لزوم استفاده از فرم‌های مختلف در کنار هم مشخص نیست. اقتباس‌هایی که عنوان اثر را تشکیل می‌دهند ویژگی مجزایی در این مجموعه محسوب می‌شود که ضرورت استفاده‌ی آن‌ها هم مشخص نیست. اشاره به تاریخ و رابطه با گذشته از مدرنیسم به این سو نقش بسزایی در هنر داشته است، گرچه در این‌جا هنرمند به واژه‌ی نقل‌قول اشاره مستقیم می‌کند و در ذیل آن مفهوم ضدزیبایی‌شناسی و اختلال در تصویر را مطرح می‌کند. پرسش این است که بازنگری انتقادی در گذشته چه نسبتی با زمان اکنون دارد؟

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار