نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

بربادرفته

نمایشِ «بربادرفته» از پویا آریان‌پور در کارخانه‌ی قند کهریزک که در سه بخش به نمایش درآمده، طبق متن کیوریتور نمایشگاه بر پایه‌ی آرزوهای بر باد رفته استوار است؛ شکلی از بیان شخصی که در آثار قبلی هنرمند نیز می‌توان ردِ محتوای آن را پی گرفت. در بخشی از نمایش، حجم‌های سنگین و وزین که توسط کابل‌های فلزی در میانه‌ی زمین و فراتر از آن به تعلیق درآمده‌اند دیده می‌شود. نخستین مسئله‌ای که می‌توان در آن تامل کرد مکان‌محور‌ بودن آن است، عموما در تعاریف معاصرِ هنر، مکان‌محور بودن در رابطه‌ی مستقیم و متقابل میان فضا، مکان و اثر به وجود می‌آید؛ شکلی از تعریف اثر هنری که در آن مکان به اثر هنری هویت و تعریفی دیگر می‌بخشد. به عقیده‌ی من این اثر می‌توانست در هر مکان بزرگ و متروکه‌ی دیگری به نمایش گذاشته شود، زیرا رابطه‌ی مستقیم و حتی غیرمستقیمِ معنایی میان ابژه و مکان در این نمایش وجود نداشت.
در متن کیوریتور هم‌چنین آمده‌ است که این مجسمه‌ها در تاثیر نگارگری و معماری ایرانی به وجود آمده‌اند. نکته‌ی قابل ذکر این است که با اجرای بزرگِ این حجم‌ها جزئیات موجود در اجرای نگارگری و معماری ایرانی با ظرافت‌های خاص و اجرای بی‌نقص آن نادیده گرفته شده‌ است. تمثال‌های موجود بر روی حجم‌های بربادرفته نمایان‌گر تاثیر از نگارگری و معماری ایرانی است، اما متاسفانه در اجرای حجیم و بزرگ آن‌ها تاکید بر جزئیات از دست رفته است که خود می‌تواند جای بحث داشته باشد.

تصاویر: استودیو بهروزی

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار