نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

با دوازده سال تاخیر

وارد فضای گالری که شدم و با دیوارهای خالی مواجه، به‌نظرم آمد باید در فضا دنبال چیز دیگری باشم، شاید که معمایی را باید حل کنم. البته به اندازه کافی هم عناصری در فضا وجود داشت که بشود گمان کرد جزوی از اثر هستند؛ میزی که پشتش سه صندلی و رویش شیرینی کشمشی قرار داشت. دو در نیمه باز در سمت چپ ورودی و روبه‌رو در انتهای گالری با نور زردی که از لای آن‌ها بیرون آمده بود به خوبی در فضا نظر را جلب خودشان می‌کردند. به متن نمایش که رجوع کردم به نظرم آمد شاید نباید دنبال چیزی در فضا باشم.
بخشی در این سال‌ها موضوعاتش چیزهایی بوده‌اند که به‌نحوی همه‌ ما درگیرش بوده‌ایم، حالا مستقیم بوده باشد یا نه! و شاید بتوان گفت او سوژه‌هایش را از دل خاطرات جمعی‌ ما ایرانیان انتخاب کرده است و حالا با دوازده سال تاخیر، باز، سراغ مسئله‌ای رفته که از دل همین خاطرات برمی‌آید.
اما ممکن است در برخورد با نمایش این پرسش به‌وجود آید که آیا در زمان مناسبی این کار را انجام داده است؟ آیا قرار است تاثیری داشته باشد؟ یادآوری است برای فراموش‌نشدن؟ یا شاید هم صرفاً یک بازی است؟

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار