نوشت‌آرت

NeveshtArt

ســـــطرهایی از

هــــــــــنر امــــــروز ایران

نقد و بررسی نمایشگاه

اداد

جلوه‌هایی از طبیعت که گویی در لحظه ثابت شده است و در یک ضربه‌ی قلم‌مو تأثیرات بافت، سایه و فرم روی سطوح را نشان می‌دهد، نقاشی‌های علیرضا آدم‌بکان هستند که در ادامه روند کاری او قابل شناسایی هستند. در ابتدای ورود به گالری نقل‌قولی از جولی مهرتو هنرمند شناخته شده‌ی متولد ۱۹۷۰ آمده است: «چیزی به‌عنوان منظره‌ی صرف وجود ندارد. منظره‌ی واقعی به‌واسطه‌ی وقایعی که در آن رخ می‌دهد به سیاست آمیخته می‌شود.» نمود این ایده را می‌توان در آثار نمایشگاه جستجو کرد که چشم‌اندازهایی آزاد و رها هستند. اکثر نقاشی‌ها صحنه‌های روز را به تصویر می‌کشند و رنگ نیز همیشه به عنوان یک عامل مهم استفاده شده است. اما آن‌چه بیشتر مورد توجه است، بازسازی‌های وصف‌ناپذیری از کوه، درخت، آب و سنگ است که هنرمند را به تولید نقاشی‌هایی که گاهی به انتزاع محض نزدیک می‌شود سوق داده است. تضاد میان تاریکی اسرارآمیز آن‌ها و رنگ‌های درخشان محیط اطراف آن‌قدر تأثیرگذار است که مخاطب وسوسه می‌شود بیش از آن‌چه که نقاشی‌ها به آن می‌پردازند خیال‌پردازی کند. رفتار نقاشانه‌ی علیرضا آدم‌بکان همواره اکسپرسیونیستی بوده و موضوع‌های مختلفی را به تصویر می‌کشد؛ گاهی فضای شهری، گاهی منظره، و گاهی فیگور و چهره‌ی انسان. گرچه ساختار و محیط آنها ممکن است در تضاد با یکدیگر باشند اما تمرکز او به عنوان یک نقاش معمولا بر روی مسئله حضور در لحظه، و در نهایت به اشتراک گذاشتن یک رویداد بصری به‌یادماندنی است

گزارش تصویری نمایشگاه‌ و آثار